فرقی نمی کنه اهنگ دامبو دیمب رقصی باشه یا اه و ناله ی سیاوش قمیشی، اشک که اخه اجازه ی خروج نمی خواد برای اثبات قدرت جاذبه ی زمین. وضعیت من از صبح که از خواب بیدار شدم همینه.... نمی دونم چی شد شاید از خوندن نامه ی نوری زاده باشه و اینکه کاش بنده های خدا هم مثل خودش سریع الاجابه باشه یا شاید دیدن عکس های خداحافظی تاجزاده با همسرش و برگشت دوباره.... یا شاید دلم گریه می خواد خوب دل دیگه.... چند ساعتی رو باید تو تنهایی یه دل سیر گریه کنم تا شاید اخرش بفهمم  چی شده که اینجوری دارم اشک میریزم

پ ن: نوشتن این مطلب خیلی سخت بود چون حتی صفحه واضح نبود :)

/ 0 نظر / 4 بازدید