اين شعري كه الان مي خوام بنويسم را خيلي دوست دارم. يه غروبي كه از همه خسته شده بودم نوشتم:

 

 

       ديرگاهي ست كه در همهمه ي جنبش خلق        

                                                                      در پي نام دگر مي گشتم

       در پي شعر خوش عشق . صفا   

                                                            در پي جذبه ي يك نقش نگاه

      من در انبوه نياز عشقي

                                                  پي يك واژه ي زيبا بودم

           روزها در پي هم مي رفتند

                                                             و من اشقته و حيران بودم

     در سحرگاهي روشن  

                                       در طلوعي ديگر

                                                                      همره باد ونسيم

                                                                                                   از ته دره ي عشق

    نغمه اي باز مرا شيدا كرد

                                              چه كلامي. چه سكوتي....

 

    او به من گفت كه ان گمشده ي بي مانند 

                                                                     در وجود خود تو پنهان است

    من در انبوه صدا

                                                   جذبه ي تنها يي  خود را ديدم

    من به دنبال خودم بودم وحيران

                                                             در ميان خلق مي جنبيدم....        

      

     

/ 0 نظر / 2 بازدید