این روزها هر چی هم که می خندم و بهم خوش می گذره باز یه غمی اون گوشه ی دلم نشسته که دل تنگی رو حتی توی لبخندها و شادی هام مهمون کرده، خیلی سخته وقتی ببینی دست زور داره عزیزت رو تصاحب می کنه و تو هیچ کاری نمی تونی بکنی... خیلی سخته امیدی نا امید بشه و خیلی سخته که نا امیدی تمام ملت رو بگیره و تو فقط بتونی ناظر باشی....

 خیلی دوست دارم از شادی هام بنویسم ولی به خودم می گم این خود خواهیه!!! و چون از غم نوشتن رو هم دوست ندارم ترجیح می دم اصلا ننویسم... نمی دونم تا کی قراره ننویسم اما نه برای نوشتن خودمَ، برای نا امید نشدن یک ملت امیدوارم این غم بزرگ به زودی و به آسودگی سایه از میهن عزیزم بر دارد.

نمی دونم  چرا اینقدر دلم گرفته؟ ......

/ 4 نظر / 4 بازدید
علیرضا

سلام جالب می نویسی با "بهشت را به بها دهند نه بهانه" به روزم خوشحال میشم تشریف بیارین یا علی ضمنا با تبادل لینک هم موافقم

محمد امین

az ghame khodetam keh ghablana mineveshT,ama shayad inbar sakhtare ama kolan too in sharayet harf zadan ye zare sakht-tare, chon hame raje behesh sohbat mikonan, harchan d harfa moheman, ama kheili zood harfa mesle ham mishe beomide pirouzi hamamoon movafagh bashi

مژگان

محمد امین جان اونها که ازشون می نوشتم غم نبود مشغولیت ذهنی بود!!!:) که یه جورایی زندگی بود!!! کم پیدا یین شما؟ :) به هر حال ممنون

کیکاووس

زندگی تا بوده همین بوده. غم و شادی به هم هستند. غم زمانه که هیچش کران نمیبینم, دواش جز می چون ارغوان نمی بینم. به ترک خدمت پیر مغان نخواهم گفت, چرا که مصلحت خود در آن نمی بینم