سياه مشق عشق

سیاه مشق های هر روز و شب و هر لحظه ام که با عشق بوی زندگی گرفته اند. دفتری بی مخاطب

اب چه زیبا سروده مستی می خواند   وخورشیدچه زیبا نمایش طاعت می دهد.

نگاه ها تاب دیدن نداردو لب ها تاب جنبیدن....

کلمات از میان افکار جابجا می شوندوباقی همه سکوت است وسکوت...

سکوتی که هیجان را شور می بخشد و سرود مستی اب را رونق.

در این وادی که خورشیدو ابر سیراب فرمانبرداری اند.لبان تشنه ای نیز سیراب عشق شده و وجودی ارام مرکز این عشق بازی...

چه رسم زیبا یی که ببازی هر ان چه داری برای معشوق حتی جان خود را...

وچه کس مشق این عشق خوب می نگارد جز حسین....

زمین بوی بهشت گرفته واسمان بی قرار در اغوش کشیدن زمین.

روزی که عشق بر روی زمین معنا بخشیده شدو گذشت و نیستی بویی تازه گرفت.

چشمان حیران زمینیان متحیر چنین عشقی جز اشک کلامی نمی گویدو اسمانیان در حسرت درک ان جز نام او چیزی بر زبان نمی ارند.

                                       سکوت تنها واژه ای ست که از میان کلمات

                                      برای بیان بزرگی حادثه یافته ام.....

نوشته شده در جمعه ۱۳ بهمن ۱۳۸٥ساعت ۳:٠۳ ‎ق.ظ توسط مژگان نظرات () |


Design By : Night Skin